Het Verhaal van Damarza Lifestyle

In eerste plaats welkom op mijn Blog, ik wens u veel lees plezier. Heeft u iets te vragen of wilt u informatie over de website of heeft u gewoon een leuk onderwerp zou ik het erg leuk vinden als u een bericht achterlaat.

 

Mijn naam is Damarza Lifestyle, ik ben 50 jaar, net op 4 augustus ’17 geworden. Ben gestart met schrijven op 20 augustus 2017. Ik doe dit niet voor publicatie maar gewoon voor mijzelf, puur om zaken van mijn af te schrijven en het lijkt me mooi terug te lezen wat ik geschreven heb. Random op papier heb gezet. Ik heb informatie ontvangen dat een goede schrijver gewoon begint met schrijven en typt wat er in zijn hoofd op komt. Later zal ik kijken of ik een verband kan leggen wat ik op papier heb gezet. Wel raar dat een film of een gebeurtenis je leven in een klap kan beïnvloeden. Een gebeurtenis of wat dan ook er voor zorgt dat je leven veranderd, nooit meer het zelfde wordt zoals het een minuut geleden geweest is. Wat is het, wordt je wijzer, volwassen? Je weet het niet maar het feit is dat je 100% zeker weet dat je leven verandert is en dat het nooit meer het zelfde wordt. Natuurlijk is het een natuurlijk gegeven, vanaf je geboorte tot op de dag van vandaag veranderen er dingen in je leven maar wanneer komt het moment in je leven dat je echt vreselijk van bewust bent. Het is voor iedereen een ander moment maar voor mijn is het gebeurt op 4 augustus ’17 mijn 50ste verjaardag. Nee, niet ….om precies te zijn maandag 15 mei 2017 begon het, de dag dat mijn moeder stierf. Toen werd ik er van bewust, echt bewust. MIJN LEVEN WORDT NOOIT MEER HET ZELFDE, IK BEN NIET DE ZELFDE PERSOON MEER.

 

Dat is wat ik op papier wil zetten, mijn leven van A tot Z tot mijn 50ste jaar uiteraard. Tenminste wat ik met kan herinneren, gek genoeg vergeet je ook gewoon een hele hoop. Hersens zijn zeer complexen mechanisme en filteren informatie en stoppen het weg in een deel waar je niet meer bij kan komen. Maar goed ook vind ik, dat is de rede dat ik hier nog op aarde rond loop. Een mens kan maar tot een bepaalde hoeveelheid heb aan ellende anders lukt het niet om staande te blijven in het leven. Misschien is het voor jou anders maar kan alleen  uit eigen ervaring spreken.

Het kan zijn dat ik afdwaal of in herhaling val tijdens mijn verhaal maar nogmaals ik schrijf op wat in mijn hoofd opkomt.

 

DAAR GAAT HIJ DAN!

Hoofdstuk 1 Geboren

 

Het is Zondag 20 august 2017 20:30 uur gebeurde er iets in mijn hoofd, ik las dat goede schrijver gewoon beginnen te schrijven. Letters op papier zetten ongeacht wat het is en dat is wat ik wil doen. Letters op papier zetten en later kijken of ik er iets samenhangend van kan maken.  Op 4 augustus 1967 wordt ik geboren, schijn een lelijk kind geweest te zijn maar moet zeggen dat ik aardig opgedroogd ben. Ze zeggen toch, als lelijk kind geboren wordt een mooi mens na maten de jaren verstrijken. Ik was geen makkelijke geboorte, schijnt allemaal erg moeizaam gegaan te zijn voor mijn moedertje. Ook ben ik als baby erg ziek geweest, ik had hersenvliesontsteking en heb het ter nauw nood overleeft.  Ik heb een broer genaamd Mike en hij is 5 jaar ouder als ik. Mike en ikzelf waren geen eenheid, hij is mijn broer en indien nodig was hij er voor mijn maar we waren gewoon twee verschillende personen met een andere kijk op het leven. Het is me verteld dat hij mijn als baby kaal geknipt heeft, leek wel een geplukte kip en ergens onderin een dekbed had weg gepropt. Vergis je niet hoor, ik heb hem diverse keren terug gepakt in de toekomst. Hij kon me echt wel schieten maar ja uiteindelijk ach….we zijn nooit vriendjes geworden maar hij is nog steeds mijn grote broer en als het nodig is zijn we er voor elkaar. We zijn gewoon twee verschillende mensen. Mijn grote stoere broer, zo heb ik altijd tegen hem aan gekeken. Marinier en komt op voor wat hij is en zegt wat hij denkt, heel erg zakelijk. Dat is wel jammer, niet zozeer voor mijn of voor de mensen om hem heen, meer voor hemzelf, hij kan erg slecht bij zijn gevoel en emotie.  Al op jonge leeftijd, daar was mijn vader niet blij mee. Mijn vader, dat is een heel ander verhaal. Zijn naam is Herman en zo ga ik hem ook benoemen in het verhaal want een vader is hij nooit voor mijn geweest. Herman, hij was een egoïstische man, misschien nog steeds want ik heb hem al 30 jaar niet meer gezien.  Hij heeft misschien een week gewerkt in zijn leven, was een verwent mannetje maar werd op handen gedragen door zijn moeder mijn oma. Oma schoof hem geld toe en hij verzoop het in de kroeg. Hij was respectloos naar mijn moeder. Bracht nihil binnen voor het huishouden, mijn moeder was de kostwinner, zijn moest ons opvoeden en het huishouden gaande houden. Herman was slecht voor mijn moeder, zover ik weet sloeg hij haar niet hoor maar er zijn ook andere manieren om iemand te mishandelen. Herman sloeg haar met vernedering en manipulatie. Affaires waren hem niet vreemd en hij probeerde het niet eens discreet te doen. Is zelf gebeurt dat hij met mijn meisje aan het flirten ging. Hoe ziek kan je zijn, van de eigen zoon. Met mijn 17de jaar zijn mijn ouders gescheiden en ik kan niet zeggen dat ik daar rauwig om ben geweest. Ik heb nog een tijdje contact geprobeerd te houden want hij is toch je vader maar dit liep op niets uit. De man was egoïstische en dacht alleen aan zijn eigen  gewin. Heb het geprobeerd maar zag simpelweg het nut niet meer van in.  Ik was niet zijn zoon maar zijn slaafje en ik kon dat niet meer accepteren. Dit is nu 30 jaar geleden, ik haat hem niet maar mijn gevoel zeg. Hij is gewoon een persoon die leeft op deze aarde zoals nog vele vele andere mensen.  Gek he, ik kan me maar een moment herinneren dat hij leek mijn vader te zijn. We kwamen uit Brabant, mijn moeder bleef bij haar familie omdat haar moeder erg ziek was. Herman en ikzelf gingen naar huis samen maar in plaats naar huis te gaan nam hij me mee naar de kroeg. In eerste instantie had ik daar helemaal geen zin in maar die avond was hij een vader voor me. Dan wel in de kroeg maar hij gedroeg zich als een vader en niet als een hork. Gek hé dat dit het enigste moment was dat ik dit zo voelde. Het moment duurde niet lang want de volgende morgen was het al weer over. Had me oude Herman de egoïst weer terug. Maar goed Herman verdwijn dus met mijn 17de jaar uit mijn leven, heb er heel veel over na gedacht maar het is goed zo. Hij is een vreemde voor me en eigenlijk altijd geweest. Mensen zeggen hier krijg je spijt van, het is toch je vader maar ik voel het anders. Het is niet moeilijk om een kind op deze aarde zetten maar de verantwoording nemen over het kind is een andere zaak. Ook een biologische vader kan een vreemde zijn voor je. Ik liep hem alleen maar in de weg, zo voelde ik het.  Wel gek, ik schiet van geborene naar de leeftijd van 17 jaar. Zoals ik al aangaf in het voorwoord ben ik een hoop vergeten wat er allemaal gebeurd is in die 17 jaar. Zie vlagen maar het is moeilijk om het uit te leggen. Toch ga ik het wel proberen om op papier te zetten want 17 jaar is uiteraard een best lange periode.

 

Hoofdstuk 2 Mijn eerste 17 jaar.

 

 Het is wel vreemd, ik weet voor een feit dat mijn jeugd niet allemaal koek en ei is geweest. Raar genoeg moet ik echt diep graven in mijn verleden om de slechte ervaringen boven te krijgen terwijl de goeie gebeurtenissen in vlagen is blijven hangen  . De hersens zijn een ongelofelijk geavanceerd mechanisme dat automatische filtert en doseert en vervolgens  een plekje geeft, Het is niet voor niets dat de meest knappen koppen nog steeds in het duister tasten betreft de  exacte werking van de hersens. Dramatische gebeurtenissen in je leven worden weggestopt en zijn moeilijk terug te halen. Maar vergis je niet, onverwerkte zaken in je leven komen terug om je te achtervolgen op latere leeftijd. Dus beter onverwerkte zaken in je leven verwerken en een plekje geven. Makkelijk gezegd dan gedaan hoor.  Maar goed, als baby had ik dus hersenvliesontsteking, deze heb ik dus uiteraard overleeft. Heb ik er wat vernauwd luchtwegen aan over gehouden maar tot nu toe geen moeilijkheden door gehad ondanks het feit dat ik vanaf mijn veertiende jaar al aan de sigaretten begon en ik rook nog steeds.  Was een drukke baby en een jankerd, mijn moeder heeft beslist een hoop met mijn te stellen gehad.

 

“Gebeurtenis Heden” Soms gebeurd er iets in je leven wat echt indruk op je maakt, hier moet je iets mee doen . Ik beschrijf deze gebeurtenissen, zet het direct op papier. Waarom! Omdat ik het nooit meer wil vergeten, het mag zelfs niet vervagen. Zoals je weet is mijn moedertje kort geleden overleden, om precies te zijn 15 mei 2017. Nu is mijn broer Mike afgelopen drie weken op vakantie geweest. Hij heeft een camper en heeft een rondtoer gemaakt door Europa.  Op de terugweg staat hij met zijn vrouw Letty achteraan de file op de Belgische autobaan. Op een moment kijkt hij in de achteruitkijkspiegel en ziet een vrachtwagen in volle vaart op zich af komen. Hij ziet zijn leven voorbij komen en zegt tegen zijn vrouw die naast hem zit “schat, we zijn er geweest, dit overleven we niet!! Hij bekijkt in sneltreinvaart zijn opties maar die zijn er niet, hij kan niet uitwijken, geen tijd om de auto te verlaten niets. Wonder boven wonder gaat de vrachtwagen (zo’n grote met aanhanger) op de noodrem, blokkeert volledig zijn remmen maar het is onwaarschijnlijk dat hij de truck op tijd tot stilstaan kan brengen maar het lukt echt op een haar vanaf de bumper van de camper. Het loopt goed af, zelfs geen schade niets. Uiteraard zijn mijn broer en zijn vrouw hier erg van geschrokken en hebben even de tijd nodig om het allemaal door te laten dringen. Maar dan komt het, er rijd en zwarte Landrover langs aan hun rechter kant met een Belgische kentekenplaten en mijn schoonzus maakt een foto. Zoals je misschien weet is het toegestaan in  België om het kentekenplaten  te personaliseren en wat staat er op de kentekenplaat “NELLEKE” de naam van mijn dierbare overleden moedertje.   

Ik ben zelf een zeer nuchter persoon en neem niet zomaar dit aan ook ben ik zeker niet zo’n zweverig type maar deze gebeurtenis is geen toeval.  Mijn moeder is een onze beschermengel van en waakt over ons, geloofde er al in maar ben nu heilig ervan overtuigd.  Je kan niet begrijpen wat voor goed gevoel mijn dit geeft. Mijn moeder is er altijd bij leven voor mijn geweest en daar is niets aan veranderd want ook al is zij niet meer op aarde, is ze er niet meer fysiek aanwezig is ze er nog steeds voor mijn en voor de mensen waar ze van houd.  Er is veel meer tussen hemel en aarde….Dank je wel moedertje, je bent mijn aartsengel en ik hou van je!!

 

Maar weer verder met mijn kinderjaren tot mijn 17de jaar.  Ben eigenlijk niets tekort gekomen. Peuterschool doorlopen waar ik me eigenlijk niets meer van kan herinneren. Lagere school is wel iets blijven hangen, ik heb twee lagere scholen gehad. De eerste, geen idee waar en hoe hij hete of gelokaliseerd was maar de tweede weet ik nog wel. De Pieter Langendijk school in Moerwijk. Ik was nooit echt een studiebol, kan best wel goed leren maar puur alleen het noodzakelijke. Ben nooit blijven zitten behalve in de overgang van lagere scholen. De Pieter Langendijk school was iets verder dan de school daarvoor dus heb ik een klas twee keer gedaan. Verder gewoon steeds over gegaan naar de volgende klas maar niet van harte. Het was altijd maar net aan. Dit heb ik volgehouden voor de rest van mijn school tijd maar daar komen we later op. Ik hield van sport en met name voetbal. Voetballen heb ik eigenlijk mijn hele jeugd gedaan. Was het niet in club verband dan was het wel met mijn vriendjes op straat en in de tuin.  Fitness heb ik ook veel gedaan, op en af behalve in diensttijd. In diensttijd had ik een maatje en hij deed jeugd kampioenschappen gewichtheffen. Hij had een trainingsmaatje nodig en dat was ik dus. Pfff heb het geweten, wilde natuurlijk niet onderdoen dus trainen me een ongeluk als gevolg dat ik nog steeds de littekens heb van het uitscheuren van mijn borstspieren.  Maar goed voetbal was mijn passie toen ik opgroeide. Was er ook niet slecht in hoor. Was een degelijke laatste man, een redelijke trukendoos en vreselijk snel op de korte afstand. Verder ja meisjes hé, beetje pesten en natuurlijk zoenen en onzedelijke betasten (met toestemming van de meisjes hoor). Seks duurde iets langer, pas op vakantie in Italië, prachtige meid met grote borsten. Ivette hete ze maar de daad was geen succes hoor. Ik zat te klooien met het condoom, wist ik veel dat het tuutje van de condoom daar hoorde als je hem om had.  Na de lagere school ben ik naar de LTS Rijsenhage in (uiteraard) Rijswijk gegaan. Gekozen voor de richting elektrotechniek en ook in een keer doorheen gelopen. Uiteindelijk heb ik de school verlaten met mijn LTS C-niveau elektro op zak. Na nog niet eens een jaar als verwarmingsmonteur met mijn maatje Rody gewerkt te hebben (uiteraard iets anders waar je voor gestudeerd hebt) moest ik militaire dienst in. Goede tijd gehad in dienst, zat bij de munitie renovatie compagnie na natuurlijk de twee maanden opleiding zoals marsen, bivak en schietoefeningen. Goede tijd gehad, vind het met recht verkeerd dat ze dienstplicht hebben afgeschaft. Een beetje discipline voor de jeugd van nu kan geen kwaad. Na mijn militairendienst ben ik gaan werken als elektricien bij Ergon Elektrix, dit heb ik zes jaar volgehouden, ik deed mijn werk grotendeels op nieuwbouw projecten. Dat waren dus kilometers goot ophangen en kabels trekken, afmonteren enz. Op een dag lag ik weer in een kruipkelder van die dikke voedingskabels te trekken, een grote modderpoel. Ik zag er niet uit en ik realiseerde me dat ik hier helemaal geen zin meer in had. Het werk als elektricien vond ik leuk maar zoals met elk werk zijn er altijd klussen die minder leuk zijn. Zo impulsief als ik was dacht ik, heb hier echt geen zin in, kap ermee en ben de volgende dag gaan solliciteren in de functie beveiligingsbeambte. Dit was een hele switch in mijn carrière maar ik had zoiets een paar jaar wat anders, kan altijd weer terug en het vak elektricien weer oppakken. Vreemde was ik solliciteerde op een maandag bij VNV beveiliging voor de functie Mobiel surveillance en woensdag reed ik in mijn uniform in de surveillance auto. In die tijd ging het nog zo hé, er was altijd werk. Een gezonde vent hoefde niet zonder werk te zitten. Maar goed wat een paar jaar zou moeten zijn is 35 jaar geworden. Heb echt alles gedaan in de beveiliging wat je kan verzinnen behalve winkelsurveillance, daar had ik echt een hekel aan. Al mijn beveiligingspapieren gehaald om mijn salaris een beetje op te krikken. Uiteindelijk bleek ik wel aanleg te hebben voor het vak, Moest altijd wel lachen om bepaalde collega's, zijn gedroegen zich als  politie agente die het allemaal wel even gingen regelen. Wat een lullo's echt hoor, ik heb nooit als beveiligingsbeambte maar enig illusie gehad dat ik meer was als ieder burger maar die gasten gingen echt te ver. Heb altijd gezegd "als een beveiligingsbeambte een schiet wapen zou krijgen ga ik een ander beroep zoeken". Gelukkig is dat tot nu toe nog niet van toepassing. Maar goed, vijfendertig jaar beveiliging is tot zijn eind gekomen sinds  februari 2017. Die periode klapte ik volledig in elkaar en was ik behoorlijk de weg kwijt, ik denk dat je wel kan praten over een burn-out. In het zelfde jaar mei verloor ik ook mijn moedertje, ook dat heeft me een flinke opdonder gegeven. Het is ook gek maar je voelt je gelijk 10 jaar ouder, niets maar dan ook niets is meer het zelfde. Alsof je in een klap volwassen wordt terwijl ik dacht op mijn eenenvijftigste jaar al volwassen te zijn. Ik had een speciale band met mijn moeder en ik mis haar verschrikkelijk, het enigste positieve wat ik hier uit kan halen is dat mijn moeder nu elk moment van de dag bij mijn is en zo voel ik het ook. Ze leeft in mijn voort en ik hoop dat ze een beetje trots op me is. Zo raar, de wereld draait gewoon door of er niets is gebeurd maar mijn leven stond stil. Mensen lachen rennen en vliegen maar ik stond stil. Zag het wel maar ik begreep er niets van. Maar okay, na twee jaar ziektewet, psychologen, bedrijfsartsen, ergernis, instanties, een niet aangeboren hersenletsel en er toch proberen te zijn voor de mensen die dicht bij je staan is het wel duidelijk voor mijn geworden dat de wereld inderdaad gewoon doordraait. Wel erg heeft veel respect voor mijn stiefvader hoor, deze man heeft echt een hele moeilijke tijd ( en nog steeds soms) achter de rug maar heeft het erg goed gedaan, sterke vent.

Mijn (biologische) vader is ook kort geleden overleden (oktober 2019), daar wil ik niet zo dramatische over zijn, deze man heb ik al 35 jaar geen contact mee gehad. Klikt hard maar heb hier geen verdriet van, heel veel over na gedacht of ik nog contact zou opnemen met hem maar na twee jaar piekeren heb ik besloten dit niet te doen. Weet je, de man die jou verwekt heeft hoeft niet direct je vader te zijn, de gene die er voor je was en is als je hem nodig hebt is je vader. Mijn biologische vader is eerlijk gezegd er nooit echt voor mijn geweest. Mijn moedertje moest de taken van mamma en papa op haar nemen en dat heeft ze goed gedaan, wat een sterke vrouw is dat geweest zeg! Mijn lieve moedertje heeft niet een makkelijk leven gehad, ze heeft echt moeten knokken. Haar tweede man, mijn eerste stiefvader en mijn beste vriend verloren aan die vreselijke ziekte kanker (heb gewoon moeite om de ziekte te schrijven/zeggen). Ik zat aan het bed toen mijn stiefvader zijn laatste adem uitblies, echt een gebeurtenis in mijn leven die ik nooit zal en kan vergeten. Het is zo raar, de tussen pauze van zijn ademhalen werden steeds groter, uren heb ik aan het bed gezeten en steeds gedacht dat hij ons had verlaten maar dan ademde hij weer keer op keer totdat hij het niet meer deed en niet meer terug kwam. Zo onwezenlijk. Maar goed, ik ging gewoon door want ik moest er voor mijn moeder zijn. Het was eigenlijk een paar weken later dat ik me pas echt realiseerde dat hij er niet meer was en in elkaar klapte. Maar zoals ik al zij mijn moeder was een sterke vrouw, het heeft even geduurd maar ze pakte het leven gewoon weer op met de nodige interne littekens erbij natuurlijk en geloof me die waren er hoor. Respect moedertje! Ik had het niet meer verwacht maar er kan nog een tweede stiefvader. Ik weet het niet precies maar het moet jaren later geweest zijn, wat een lieve man zeg en nog steeds. Hij is alleen achter gebleven na twintig jaar met mijn moeder geweest te zijn. Ik ben deze man zo dankbaar, hij is zo goed voor mijn moeder geweest en nog steeds voor mijn. Hij is echt een hele goede vriend van mijn en ik hoop hem nog lang bij me te houden. Dank je wel Hans wat je allemaal voor me moeder hebt gedaan en nog steeds voor mijn doet. Het is wel raar, ik heb eigenlijk alles best goed voor elkaar. Heb een lieve vriendin waar ik zeer gelukkig mee ben, de afgelopen twee jaar hebben we bijna 24/7 op elkaars lip gezeten en nog steeds zijn we vaak samen maar dat gaat uitzonderlijk goed. Het is best uniek dat twee mensen voor zo'n lange tijd zo goed samen kunnen zijn zonder veel onenigheden, we hebben echt zeldzaam woorden met elkaar. Ik denk dat het komt omdat we elkaar voor 100% respecteren zoals we zijn, allebei empathie hebben voor elkaar (en voor andere) en niet alleen lovers zijn maar ook goede vrienden. Heb een prachtig appartement waar ik heel blij mee ben en me echt thuis voel. Ik heb het niet breed maar kan rond komen en kom niet te kort. Allemaal positieve dingen maar toch voel ik me onrustig, ik kan geen rust vinden in mijn hoofd. In 2012 ben ik geopereerd aan mijn hoofd omdat er een aneurysma van 7 mm in mijn hoofd zat. Ik heb zes en een half uur op de operatietafel gelegen. Ik moest me op een donderdag melden, vrijdag morgen werd ik geopereerd en dinsdag middag mocht ik alweer naar huis. In principe is de operatie zeer goed verlopen, het blijft natuurlijk een gevaarlijke operatie waar ook veel mis kan gaan maar ik kwam er goed uit. Eigenlijk jaren later bleek pas dat ik een niet-aangeboren hersenletsel heb opgelopen door de operatie. In 2015 ging ik weer aan het werk en was een gelukkig man, ik dacht mijn leven weer op te kunnen pakken en weer door te kunnen gaan zoals voor de operatie. Dit bleek niet het geval, mijn energielevel was lager, concentratievermogen minder en mijn uithoudingsvermogen een heel stuk slechter. Na een dag werken was ik gebroken maar ik dacht,  logische want ik had drie jaar stil gestaan en mijn conditie moest ik weer opbouwen. Echter niets was minder waar, weet het nog als de dag van gisteren, februari 2017 klapte ik volledig in elkaar. Burn-out, ik had mijn lichaam te ver gepusht en het was net alsof ik in een klap dertig jaar ouder was geworden. Kon alleen nog maar slapen, twintig uur per dag. Na een neurologische onderzoek was het duidelijk, ik had dus een niet-aangeboren hersenletsel en spijtig genoeg heb ik dit vijf jaar genegeerd. Wilde er gewoon niet aan dus ging maar gewoon door maar uiteindelijk werd ik teruggeroepen door mijn lichaam en geest, het is klaar nu gaf hij aan.

 

 

Hoe komt het dat je hoofd vol zit en vol blijft zitten?

 

Leer anderen loslaten...

Je hoofd zit vol als er enerzijds meerdere dingen gebeuren of zijn gebeurd, en als je anderzijds niet meer weet wat je moet doen, waarvoor je moet kiezen en hoe je het kunt oplossen.

Je ervaart hierdoor een verlammende besluiteloosheid waarin je dan maar niets doet. Of je werkt je een slag in de rondte, in de hoop dat je hiermee het probleem kunt tackelen. Dit is vaak meer-van-hetzelfde en heeft tot nu toe niet gewerkt.

Beide manieren kosten veel en verspilde energie.

Er zijn redenen waarom je het overzicht bent verloren. Hier komt vaak perfectionisme en verantwoordelijkheidsgevoel bij om de hoek kijken. Hiervoor zijn oorzaken. Die verschillen per persoon.

Op de een of andere manier ben je jezelf uit het oog verloren. Ook dit heeft zijn redenen en oorzaken.

Zelfs het beredeneren en rationaliseren van alle gebeurtenissen om je heen helpt niet meer.

Dit is de overbelasting die je ervaart: zelfs met je ratio kun je het niet meer behappen. Laat staan dat je het kunt begrijpen, veranderen of oplossen.

Wanneer je je probeert te verzetten en al die gedachten die door je hoofd spoken, probeert uit te bannen, ontstaat juist het piekeren. Gedachten die jou hinderen, laten zich namelijk niet wegsturen.

In feite is er sprake van zelfverloochening door jezelf. Op welke manier weet ik niet, dat kan ik alleen opmaken uit iemands verhaal.

Ook worden er onbedoeld en onbewust aannames en interpretaties gehanteerd die de huidige situatie in stand houden.

Had je anders naar jouw situatie gekeken, zou de situatie anders zijn geweest.

Dat maakt dat mensen verschillend kunnen reageren op een zelfde gebeurtenis.

Het is namelijk niet de situatie die onze gedachten bepalen, het zijn onze gedachten en interpretaties die mede de situatie bepaald hebben.

Daarnaast is het zo dat als je ander gedrag vertoont, je ook andere gevoelens over iets kunt krijgen.

Daar waar men nog niet zo lang geleden dacht dat onze persoonlijkheid en onze emoties als het ware vaststaande fenomenen waren, weten we tegenwoordig dat je zowel je persoonlijkheid kunt veranderen als de emoties en de erbij behorende gemoedstoestand kunt beïnvloeden.

Doordat ik dit zelf ervaren had, wist ik dit voordat ik het ergens had gelezen.

Een dvd die hier een mooi inzicht in geeft is ‘What the bleep do we (k)now?’.

Je kunt dus sleutelen aan je eigen gemoedstoestand. Door ander gedrag ontstaan namelijk andere hersenverbindingen en hieruit volgt weer ander gedrag.

Dat je jezelf futloos voelt en jezelf nergens toe kunt zetten, veroorzaakt een verlammende onmacht.

Je kunt uit die cirkel stappen. Dat begint met een besluit: ‘Ik wil dit niet meer!’ We gaan namelijk altijd door totdat we onze limiet hebben bereikt. Dit is de mens eigen en iets waar ik over kan meepraten.

Je kunt onderzoeken waardoor die futloosheid wordt veroorzaakt. Welke dingen doe je nu en welke keuzes ga je uit de weg? Welke zelfverloochening hou je hierdoor onbedoeld en onbewust in stand?

Dit kan zowel je relatie, je werk als de omgang met jouw kinderen betreffen.

Uiteindelijk wordt de hinder en last die jij ervaart altijd veroorzaakt door je eigen onmacht. En ook de hieruit voortvloeiende pijn wordt veroorzaakt door jouw eigen onmacht. Het goede nieuws is dat je er dan ook iets aan kunt doen.

Hoe komt het dat je hoofd vol zit? Jouw hoofd zit vol met gedachten, aannames en interpretaties die het jou mogelijk maken om jouw huidige gedrag in stand te houden. Welke gedachten, aannames en interpretaties dat zijn, verschillen per persoon. Je hebt die gedachten, aannames en interpretaties omdat ze vroeger wel nuttig waren. Nu niet meer, en daarom heb je er nu zoveel last van.

Loslaten is kijken naar welke gedachten, aannames en interpretaties jij nu vasthoudt. Loslaten is kijken wat die gedachten, aannames en interpretaties jou bieden. Loslaten is kijken wat er de oorzaak van is dat je die gedachten, aannames en interpretaties niet eerder hebt kunnen veranderen. Loslaten is kijken hoe jij die gedachten, aannames en interpretaties, in jouw specifieke situatie, kunt ombuigen en veranderen.

Loslaten is stoppen met vasthouden aan nietwerkende oplossingen.

Loslaten is je niet meer verzetten tegen je piekeren.

Loslaten is daarnaast jezelf dingen gunnen om weer te kunnen genieten.

Loslaten is bovenal stoppen met onbedoelde en onbewuste zelfverloochening.

‘Problemen zijn het produkt van het denken, niet van de realiteit.’ (John Wheeler)

Ga voor eerder gepubliceerde artikelen naar het blogarchief helemaal rechts onderaan mijn blog.